Aris Dougas Chavarria, Sophia Hatzkios, Richard Müller, Christina Shammas, Elena GV Torres, Romane Pierlovisi, Man Po Wong, Verga Popovaite
There Are Rivers in The Sky
Water melts from glacial ice and snow, bends and streams through rivers, crossing borders, obliterating walls. Freshwater—what in Spanish is called ‘sweet’—finds its way to saline. Together, they speak in brackish—salty-sweet—making communion, forging a delta. Other times, rivers pour into lakes; they evaporate only to ascend to the clouds.
With the site-responsive proclivities of its varied crew of eight artists, movers, and thinkers from around the world, “There are rivers in the sky” meditates on the water cycle from the situated context of Neochóri–Klossoú.
Particularly, the town’s two fountains—the oldest installed in 1807—bring the cast to reflect on the recognition that a single drop of water takes 1000 years to complete its cycle around the world.
Drawing inspiration from the title from Elif Shafak’s 2024 book, this multi-sensory performance invokes the movement of water and enacts one such ‘water cycle’ by engaging participants (spect-actors) in a collective passing of saltwater brought by the crew (on foot, no less) from the Klossoú coast. Saltwater is then diluted into freshwater at Neochóri’s old Ottoman fountain. At the foot of the fountain, the participants delve into the collective listening of a Pelion-rooted soundscape together with the tasting of local olives as an enactment of the traditional utilization of saltwater for brining olives—otherwise indigestible—but also the usage of water for local agriculture.
Inspired by both the ancient and the modern, by mutli-generational movements between mountain and sea, “There are rivers in the sky” reckons with the kinds of water-logged histories that thicken local geographies. Indeed, there are rivers in the sky, rivers that are alive, so too bearing witness to the contours of a changing world underneath.
-ADG&EVT
With the site-responsive proclivities of its varied crew of eight artists, movers, and thinkers from around the world, “There are rivers in the sky” meditates on the water cycle from the situated context of Neochóri–Klossoú.
Particularly, the town’s two fountains—the oldest installed in 1807—bring the cast to reflect on the recognition that a single drop of water takes 1000 years to complete its cycle around the world.
Drawing inspiration from the title from Elif Shafak’s 2024 book, this multi-sensory performance invokes the movement of water and enacts one such ‘water cycle’ by engaging participants (spect-actors) in a collective passing of saltwater brought by the crew (on foot, no less) from the Klossoú coast. Saltwater is then diluted into freshwater at Neochóri’s old Ottoman fountain. At the foot of the fountain, the participants delve into the collective listening of a Pelion-rooted soundscape together with the tasting of local olives as an enactment of the traditional utilization of saltwater for brining olives—otherwise indigestible—but also the usage of water for local agriculture.
Inspired by both the ancient and the modern, by mutli-generational movements between mountain and sea, “There are rivers in the sky” reckons with the kinds of water-logged histories that thicken local geographies. Indeed, there are rivers in the sky, rivers that are alive, so too bearing witness to the contours of a changing world underneath.
-ADG&EVT
Υπάρχουν ποτάμια στον ουρανό
Το νερό λιώνει από τον πάγο και το χιόνι των παγετώνων, ελίσσεται και ρέει μέσα από ποτάμια, διασχίζοντας σύνορα, γκρεμίζοντας τείχη. Το γλυκό νερό —όπως λέγεται και στα ισπανικά ("dulce")— βρίσκει τον δρόμο του προς το αλμυρό. Μαζί, μιλούν μια υφάλμυρη γλώσσα κοινωνώντας και σχηματίζοντας δέλτα. Άλλες φορές, τα ποτάμια χύνονται σε λίμνες· εξατμίζονται, μόνο και μόνο για να ανέβουν στα σύννεφα.
Με βάση τις site-responsive (εξαρτώμενες από τον χώρο) τάσεις της πολυποίκιλης ομάδας του, η οποία αποτελείται από οκτώ καλλιτέχνες, performers και στοχαστές από όλο τον κόσμο, το «Υπάρχουν ποτάμια στον ουρανό» (There are rivers in the sky) στοχάζεται πάνω στον κύκλο του νερού μέσα από το συγκεκριμένο πλαίσιο του Νεοχωρίου-Κλωσσού.
Συγκεκριμένα, οι δύο βρύσεις του χωριού (η παλαιώτερη από το 1807), ωθούν την ομάδα να αναλογιστεί τη διαπίστωση ότι μια σταγόνα νερού χρειάζεται 1000 χρόνια για να ολοκληρώσει τον κύκλο της γύρω από τον κόσμο.
Αντλώντας έμπνευση από τον τίτλο του βιβλίου της Ελίφ Σαφάκ (2024), αυτή η πολυαισθητηριακή περφόρμανς επικαλείται την κίνηση του νερού και αναπαριστά τον κύκλο του νερού. Σε αυτό, οι συμμετέχοντες/ουσες
(θεάτ(ρι)ες-δρώντες / spect-actors) εμπλέκονται σε μια συλλογική μεταφορά αλμυρού νερού, το οποίο έφερε η ομάδα (μάλιστα με τα πόδια) από την ακτή του Κλωσσού. Στη συνέχεια, το θαλασσινό νερό αραιώνεται σε γλυκό νερό στην παλιά οθωμανική κρήνη του Νεοχωρίου. Στα πόδια της κρήνης, οι συμμετέχοντες/συμμετέχουσες εμβαθύνουν στη συλλογική ακρόαση ενός ηχοτοπίου με ρίζες στο Πήλιο, ενώ παράλληλα δοκιμάζουν τοπικές ελιές, σε μια αναπαράσταση της παραδοσιακής χρήσης του αλμυρού νερού για το ξεπίκρισμα και τη συντήρηση της ελιάς (η οποία διαφορετικά δεν τρώγεται), αλλά και της χρήσης του νερού στην τοπική γεωργία.
Εμπνευσμένο τόσο από το αρχαίο όσο και από το σύγχρονο, από κινήσεις πολλών γενεών ανάμεσα στο βουνό και τη θάλασσα, το «Υπάρχουν ποτάμια στον ουρανό» αναμετράται με υδάτινες ιστορίες που πυκνώνουν τις τοπικές γεωγραφίες. Πράγματι, υπάρχουν ποτάμια στον ουρανό, ποτάμια που είναι ζωντανά, γινόμενα έτσι μάρτυρες των περιγραμμάτων ενός μεταβαλλόμενου κόσμου από κάτω τους.
-ADG&EVT
Με βάση τις site-responsive (εξαρτώμενες από τον χώρο) τάσεις της πολυποίκιλης ομάδας του, η οποία αποτελείται από οκτώ καλλιτέχνες, performers και στοχαστές από όλο τον κόσμο, το «Υπάρχουν ποτάμια στον ουρανό» (There are rivers in the sky) στοχάζεται πάνω στον κύκλο του νερού μέσα από το συγκεκριμένο πλαίσιο του Νεοχωρίου-Κλωσσού.
Συγκεκριμένα, οι δύο βρύσεις του χωριού (η παλαιώτερη από το 1807), ωθούν την ομάδα να αναλογιστεί τη διαπίστωση ότι μια σταγόνα νερού χρειάζεται 1000 χρόνια για να ολοκληρώσει τον κύκλο της γύρω από τον κόσμο.
Αντλώντας έμπνευση από τον τίτλο του βιβλίου της Ελίφ Σαφάκ (2024), αυτή η πολυαισθητηριακή περφόρμανς επικαλείται την κίνηση του νερού και αναπαριστά τον κύκλο του νερού. Σε αυτό, οι συμμετέχοντες/ουσες
(θεάτ(ρι)ες-δρώντες / spect-actors) εμπλέκονται σε μια συλλογική μεταφορά αλμυρού νερού, το οποίο έφερε η ομάδα (μάλιστα με τα πόδια) από την ακτή του Κλωσσού. Στη συνέχεια, το θαλασσινό νερό αραιώνεται σε γλυκό νερό στην παλιά οθωμανική κρήνη του Νεοχωρίου. Στα πόδια της κρήνης, οι συμμετέχοντες/συμμετέχουσες εμβαθύνουν στη συλλογική ακρόαση ενός ηχοτοπίου με ρίζες στο Πήλιο, ενώ παράλληλα δοκιμάζουν τοπικές ελιές, σε μια αναπαράσταση της παραδοσιακής χρήσης του αλμυρού νερού για το ξεπίκρισμα και τη συντήρηση της ελιάς (η οποία διαφορετικά δεν τρώγεται), αλλά και της χρήσης του νερού στην τοπική γεωργία.
Εμπνευσμένο τόσο από το αρχαίο όσο και από το σύγχρονο, από κινήσεις πολλών γενεών ανάμεσα στο βουνό και τη θάλασσα, το «Υπάρχουν ποτάμια στον ουρανό» αναμετράται με υδάτινες ιστορίες που πυκνώνουν τις τοπικές γεωγραφίες. Πράγματι, υπάρχουν ποτάμια στον ουρανό, ποτάμια που είναι ζωντανά, γινόμενα έτσι μάρτυρες των περιγραμμάτων ενός μεταβαλλόμενου κόσμου από κάτω τους.
-ADG&EVT
© COPYRIGHT 2015. ALL RIGHTS RESERVED.